«Αδιέξοδο;». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, Δικηγόρου.

489 Views
«Αδιέξοδο;». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, Δικηγόρου. «Αδιέξοδο;». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, Δικηγόρου.

«Αδιέξοδο;». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, Δικηγόρου.

Ένα παιδί 20 χρονών έπρεπε να φθάσει στα πρόθυρα του θανάτου για να ικανοποιηθεί το αίτημά του στο αυτονόητο στο αναφαίρετο κοινωνικό δικαίωμα στην εκπαίδευση, η κυβέρνηση απροκάλυπτα και απροσχημάτιστα πολιτεύεται με μοναδικό γνώμονα την παράτασή της στην εξουσία-για αυτό εξάλλου επισπεύδει τη διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας- και όλα αυτά ενώ η κοινωνική βάση, όλοι εμείς μοιάζουμε να βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση. Μουδιασμένοι από την ανασφάλεια και τον φόβο κοιτάζουμε αδρανείς το έργο της Ιστορίας να εκτυλίσσεται και να προκαθορίζει τη μοίρα της προσωπικής μας ιστορίας, των ζωών μας, ανήμποροι να αντιδράσουμε, να αποκτήσουμε ενεργό ρόλο επανακτώντας τη δυνατότητα και τη δύναμη της επιλογής.
Απλώς ως βουβοί παρατηρητές βλέπουμε αλλότριες δυνάμεις, απρόσιτες σε εμάς και για αυτό παντοδύναμες στα μάτια μας να εξυφαίνουν για εμάς χωρίς εμάς πνιγερές και ασφυκτικές μοίρες, να χαράσσουν προσωπικά και κατ’ επέκταση συλλογικά αδιέξοδα και εμείς καθηλωμένοι από τον φόβο, χαμένοι στον συλλογικό ζόφο που εμείς αποδεχτήκαμε, να βαδίζουμε στα τυφλά πανικόβλητοι χωρίς καμία συνειδητότητα και νόημα, δεχόμενοι και αποδεχόμενοι να απωλέσουμε το δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό, το δικαίωμα προσδιορισμού των ζωών μας.
 
Και στη χειρότερη θέση όλων οι νέοι άνθρωποι. Οι νέοι άνθρωποι που βλέπουν μπροστά στα μάτια τους, παράλυτοι από το σοκ του αιφνιδιασμού και της βιαιότητας να γκρεμίζονται όλες οι φιλοδοξίες και οι στόχοι τους. Να αποδεικνύεται με τον πιο απότομο, ωμό και εν τέλει βίαιο τρόπο ότι όλες οι προσδοκίες με τις οποίες πορεύτηκαν και οι αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκαν ήταν μία φενάκη. Τα σχέδια της ζωής τους μια ουτοπία, μια αθώα στα όρια της αφέλειας σκέψη ενός μικρού παιδιού. Και τώρα που όλες οι στοχοθεσίες τους κατέρρευσαν από δυνάμεις που φαντάζουν μακρινές και παντελώς ξένες και για αυτό σχεδόν μεταφυσικά παντοδύναμες-τα πολιτικά και οικονομικά κέντρα λήψης αποφάσεων-νιώθουν παγιδευμένοι και εγκλωβισμένοι σε ένα αδιέξοδο που άλλοι τους οδήγησαν με απατηλές προσδοκίες, υποσχέσεις αλλά και πρότυπα.
Οι νέοι άνθρωποι βλέπουν ο ένας τους στόχος μετά τον άλλον να ματαιώνονται, οι επιθυμίες τους για πράγματα που θα έπρεπε να είναι δεδομένα, όπως οικονομική ανεξαρτησία, να μοιάζουν με άπιαστα όνειρα. Βλέπουν αλλότριες, ανέλεγκτες στα μάτια και στη συνείδησή τους δυνάμεις να τους αφαιρούν το θεμελιώδες δικαίωμα προσδιορισμού και έλεγχο των ζώων τους στερώντας τους τη βάση και την αναγκαία προϋπόθεση για αυτό, την οικονομική χειραφέτηση.
Η μόνο διέξοδος, οδός διαφυγής που φαίνεται να τους έχει απομείνει σε αυτήν την ασφυκτική, φαινομενικά αδιέξοδη κατάσταση που άλλοι μας επέβαλαν και μας παγίδευσαν-και κυρίως η λεγόμενη γενιά του πολυτεχνείου με τη μεταπολιτευτική της αφήγηση, που τελικά όμως αποδείχτηκε μια καλά εξιστορημένη παραμυθία-είναι το εξωτερικό. Το εξωτερικό φαντάζει στη συνείδηση του μέσου νέου Έλληνα η μοναδική σανίδα σωτηρίας του από το ελληνικό ναυάγιο. Όσοι όμως δεν έχουν τη δυνατότητα να (δια)-φύγουν στο εξωτερικό και είναι αρκετοί αυτοί βρίσκονται αίφνης παγιδευμένοι σε ένα υπαρξιακό αδιέξοδο βλέποντας τις ζωές τους ετεροκαθοριζόμενες να γλιστρούν μέσα από τα χέρια τους. Και προσπαθούν να αποκοιμίσουν τη συνείδησή τους δημιουργώντας πρόσκαιρες και επίπλαστες διόδους διαφυγής μέσω του αλκοόλ και των ουσιών, δραπετεύοντας προσωρινά από το εγώ τους και τη θλιβερή επίγνωση της δραματικής τους πραγματικότητας.
 
Και όμως υπάρχει διέξοδος, πραγματική και αληθινή. Αν όλοι εμείς που αποτελούμε την κοινωνική βάση ενωμένοι και αλληλέγγυοι, συλλογικά δεσμευμένοι από τους κοινούς στόχους αποφασίσουμε να αλλάξουμε τους όρους διαβίωσης και ύπαρξής μας, αν αποφασίσουμε να ανακτήσουμε τις τύχες της μοίρας μας, της προσωπικής και κατ’ επέκταση συλλογικής, μέσω της οικονομικής χειραφέτησης που συνιστά το θεμέλιο και την αφετηρία, τότε ναι υπάρχει διέξοδος.
Αρκεί να την πιστέψουμε και να την επιδιώξουμε και να παύσουμε να είμαστε παθητικοί θεατές, λόγω του φόβου που πηγάζει από την ανασφάλεια, των ίδιων των ζωών μας.

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Σαλμάν Ρούσντι: Ο συγγραφέας που έβαλε φωτιά στο μουσουλμανικό κόσμο και έγινε σύμβολο της ελευθερίας της έκφρασης
Σαλμάν Ρούσντι: Ο συγγραφέας που έβαλε φωτιά στο μουσουλμανικό κόσμο και έγινε σύμβολο της ελευθερίας της έκφρασης
με 0 Σχόλια 2173 Views

Ο Σαλμάν Ρούσντι, συγγραφέας του παγκόσμιου μπεστ-σέλερ «Οι σατανικοί στίχοι» ο οποίος τραυματίσθηκε σοβαρά σε επίθεση με μαχαίρι χθες, έβαλε φωτιά στο μουσουλμανικό κόσμο.


Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή