«Covid-19 stories»: «Χορεύεις;» - Μια αποκριάτικη ιστορία.

8767 Views
«Covid-19 stories»: «Χορεύεις;» - Μια αποκριάτικη ιστορία. «Covid-19 stories»: «Χορεύεις;» - Μια αποκριάτικη ιστορία.

  


 
«Χορεύεις Στέλλα;» της λέω και της πιάνω το χέρι. Νιώθω το ίδιο ρίγος και την αγωνία όπως τότε. «Ναι», μου απαντάει και μου δίνει το χέρι της. «Το θυμάσαι αυτό το τραγούδι;» την ρωτάω καθώς χορεύουμε το «Labamda». «Το θυμάμαι Νώντα», μου απαντά και τα μάτια της βουρκώνουν.
 

«ΧΟΡΕΥΕΙΣ;» -ΜΙΑ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

 
21-2-1989. «To δημοτικό σχολείο του χωριού μου, είναι ένα όμορφο κτίριο με τέσσερις αίθουσες. Στην αυλή του έχει κούνιες, τραμπάλα, γύρω-γύρω όλοι, μονόζυγο και γήπεδο του μπάσκετ. Έχει και δύο μεγάλα δέντρα. Μια μουριά και ένα κυπαρίσσι. Έχει και τουαλέτες και παρτέρι με λουλούδια.
 
 
 
3-5-1990Δύο πράγματα με κάνουν να ξεχωρίζω από τα άλλα παιδιά της τάξης: Τα μάγουλα μου και οι εκθέσεις μου. Και στα δύο παίρνω άριστα. Έχωό μως ένα πρόβλημα... Έχω ερωτευθεί την συμμαθήτρια μου, την Στέλλα, και  σαν ντροπαλό παιδάκι που είμαι δεν τολμάω να κάνω το πρώτο βήμα. Η Στέλλα όμως θέλει τον Γιώργο, ένα παιδί από την Δευτέρα γυμνασίου και είναι τρελά ερωτευμένη μαζί του. Ο Γιώργος έχει μηχανάκι, ντύνεται αλήτικα, βάζει τζελ στο μαλλί και γυμνάζεται. Εγώ είμαι χοντρούλης, ντροπαλός, χωρίς τζελ στο μαλλί και οδηγάω ένα παλιό ποδηλατάκι BMX. «Που πας ρε καραμήτρο», είπα στο εαυτό μου και γύρισα στο σπίτι απογοητευμένος μετά από την τελευταία μου προσπάθεια να πλησιάσω την Στέλλα. Δεν θα το βάλω όμως κάτω.
 
 
 
23-2-1991.Οι Απόκριες πλησιάζουν και η τάξη μου θα κάνει ένα αποκριάτικο πάρτι και εγώ αποφάσισα να κάνω το μεγάλο βήμα. Μάζεψα λεφτά (από τα χρήματα που μου έδινε η μάνα μου για το κουλούρι κάθε πρωί), και αγόρασα αποκριάτικη στολή. Είναι μια στολή καράτε που στοιχίζει 5.000 δραχμές. Την ημέρα του πάρτι θα την φορέσω με καμάρι και θα πάω στο σχολείο να κάνω αυτό που έχω βάλει στο μυαλό μου. Μόλις αρχίσει να παίζει το Labamba θα σηκωθώ και θα ζητήσω σε χορό την Στέλλα….».
 
 
27-2-1991. Δεν έχω  κοιμηθεί όλο το βράδυ από την αγωνία μου και το πρωί  δεν ήπια το Χέμο με δημητριακά για να μην με πιάσει η κοιλιά μου. Όλο το βράδυ πρόβαρα την στολή στον καθρέφτη και έκανα κινήσεις για το πώς θα την ζητήσω σε χορό. Τελικά με πήρε ο ύπνος με την στολή και ξύπνησα με τις φωνές της μάνας μου που φώναζε ότι θα αργήσω στην γιορτή. Σηκώθηκα άρον-άρον, πήγα στο μπάνιο, έριξα νερό στο πρόσωπο μου, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και μουρμούρισα: «Μπορείς Νώντα…Μπορείς». Χτένισα τα μαλλιά μου, έβαλα τζελ, φίλησα την μάνα μου και έφυγα για την γιορτή.
 
 
 
1-3-2020. Επιτέλους την βρήκα. Ήταν ανάμεσα σε κάτι κουβέρτες, φλοκάτες και ξεχασμένα κοστούμια του πατέρα μου πάνω στο πατάρι. Θα έσκαγα αν δεν την έβρισκα. Την επεξεργάζομαι και τα μάτια μου βουρκώνουν. Βγάζω την άλλη στολή από την ντουλάπα και την ρίχνω στο κρεβάτι. Είναι ακριβώς ίδιες μόνο που περάσανε τα χρόνια και αυτό φαίνεται πάνω τους. Η μία για παιδιά του δημοτικού και οι άλλη για ενήλικες. Υποσχέθηκα στον μικρό μου γιο ότι θα του την χαρίσω με την προϋπόθεση να την προσέχει σαν τα μάτια του. Έχει ιστορική αξία για μένα.
 
Φτάνω έξω από το μαγαζί που γίνεται το αποκριάτικο πάρτι. Είναι ένας ωραίος χώρος κοντά στην πλατεία του χωριού. Έχω την ίδια αγωνία όπως τότε στο αποκριάτικο πάρτυ της έκτης δημοτικού. Θα την ξαναδώ μετά από πολλά χρόνια και η χαρά μου δεν περιγράφεται. Έμαθα ότι χώρισε και έχει ένα αγόρι και ένα κορίτσι που πηγαίνουν στο λύκειο. Ίδια περίπτωση με μένα. Χωρισμένος με ένα αγόρι στο δημοτικό και ένα κορίτσι στην εφηβεία. Ανυπομονώ να ξαναζήσω την στιγμή που την ζήτησα σε χορό και μετά γέμισα το ημερολόγιο με καρδιές και αι λοβ. «Νώντας + Στέλλα = Love». Μόλις είχα ξεκινήσει να μαθαίνω αγγλικά!
 
 
 
Μπαίνω στο μαγαζί και επεξεργάζομαι τον χώρο ενώ το μυαλό μου είναι σε εκείνη. Δεν την βλέπω πουθενά. Χαιρετάω παλιούς μου συμμαθητές που μου προτείνουν να καθίσω μαζί τους. Δέχομαι την πρόσκληση τους και κάθομαι ανάμεσα στον Τάκη και τον Τάσο. Παραγγέλνω μια βότκα με λεμόνι και αρχίζουμε τα πειράγματα μεταξύ μας. Θυμόμαστε σκανδαλιές που κάναμε όταν ήμασταν παιδιά και έφηβοι και λυνόμαστε στα γέλια. Τσουγκρίζουμε πολλές φορές τα ποτήρια και το κέφι παίρνει φωτιά. Η πίστα γεμίζει από συγχωριανούς στο τσακίρ κέφι και τα ποτά πηγαίνουν και έρχονται.
 
Ξαφνικά η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα εκείνη με την αδερφή της και τρία ξαδέρφια της. Δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Είναι ντυμένη χανούμισσα όπως τότε αλλά με άλλο χρώμα στολής. Χαμογελάει και χαιρετάει αυτούς που έρχονται στο τραπέζι να της μιλήσουν. Δεν με έχει δει και περιμένω την στιγμή που θα με πάρει πρέφα. Τα παιδιά δίπλα μου λένε αστεία από το Γυμνάσιο, γελάω μ’ αυτά που λένε αλλά το μυαλό μου είναι αλλού. Κατεβάζω το τρίτο ποτήρι βότκα και θυμάμαι την σκηνή που την ζήτησα σε χορό.
 .
.
Επιτέλους παίζει το κομμάτι “Labamba” και ο κόσμος ξεσπάει σε ουρλιαχτά. Σηκώνομαι και πλησιάζω προς το μέρος της. Εκείνη μιλάει με μια συμμαθήτρια μας από το δημοτικό. «Τι κάνετε κορίτσια;», τις ρωτάω και ξαφνιασμένες μου απαντάνε «καλά». «Χορεύεις Στέλλα;» της λέω και της πιάνω το χέρι. Νιώθω το ίδιο ρίγος και την αγωνία όπως τότε. «Ναι», μου απαντάει και μου δίνει το χέρι της. «Το θυμάσαι αυτό το τραγούδι;» την ρωτάω καθώς χορεύουμε το «Labamda». «Το θυμάμαι Νώντα», μου απαντά και τα μάτια της βουρκώνουν. «Σου χρωστούσα αυτό τον χορό γιατί τότε σου τον αρνήθηκα για χάρη του Γιώργου», μου λέει και μου κλείνει το μάτι. «Αν σου είχα πει το ναι τότε, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά», συνεχίζει καθώς με πιάνει από την μέση. «Ναι, ίσως να ήταν όλα διαφορετικά», ψελλίζω και την πιάνω και εγώ από την μέση. «Δεν πειράζει Στέλλα. Σημασία έχει που είμαστε εδώ σήμερα, γεμάτοι ενέργεια, έτοιμοι να ξαναζήσουμε την ζωή μας», της απαντώ και σκάμε στα γέλια.
 
 
14-3-2021. Κάθομαι στον τριθέσιο καναπέ του σαλονιού μου και αλλάζω συνεχώς κανάλια στην τηλεόραση χωρίς να μπορώ να αποφασίσω σε ποιο θέλω να το αφήσω. Κάπου πιάνει το μάτι μου έναν τύπο που πουλάει κηραλοιφές και θυμάμαι ότι αυτός είναι αρχηγός κόμματος και τον έχω δει και στην βουλή να φωνάζει για τους μετανάστες. Στο σπίτι επικρατεί νεκρική σιγή και αύριο ξημερώνει Κυριακή της Αποκριάς. Είναι όλοι κλεισμένοι στα δωμάτια τους και η Στέλλα σε απομόνωση επειδή είναι θετική στον κωρονοϊό. Τις τελευταίες μέρες δεν μπορούμε να έρθουμε σε επαφή και βλαστημώ την ώρα και την στιγμή που εμφανίστηκε αυτός ο καριόλης ο ιός. «Όχι ρε μαλάκα την περίμενα τόσα χρόνια για την έχω αγκαλιά μου και ήρθες εσύ να μας χωρίσεις τώρα που είναι και Απόκριες και θέλαμε να ζήσουμε την επέτειο μας; Άντε γαμήσου», φωνάζω δυνατά και βγαίνουν όλοι από τα δωμάτια τους να δουν τι γίνεται. «Ηρεμήστε, δεν είναι τίποτα. Βρίζω αυτόν τον τύπο με τις κηραλοιφές», τους λέω αλλά δεν φαίνεται να τους πείθω. Η Στέλλα μένει στην πόρτα του δωματίου της ντυμένη χανούμισσα και αρχίζει να χορεύει το «La Bamba». «Του χρόνου να δεις που θα το χορεύουμε παρέα», μου λέει και μου στέλνει φιλιά στον αέρα. «Αμήν», μουρμουρίζω και της τα ανταποδίδω. 

.
«Covid-19 stories» 
Κάθε 13 του μηνός στις σελίδες του Kulturosupa.gr


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ρέκβιεμ για την Σμύρνη: Kορυφαία επετειακή εκδήλωση του Κέντρο Πολιτισμού ΠΚΜ για την Μικρασιατική Καταστροφή
Ρέκβιεμ για την Σμύρνη: Kορυφαία επετειακή εκδήλωση του Κέντρο Πολιτισμού ΠΚΜ για την Μικρασιατική Καταστροφή
με 0 Σχόλια 918 Views
Το “Ρέκβιεμ για την Σμύρνη” αποτελεί ανάθεση του Κέντρου Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στον συνθέτη και θα παρουσιαστεί, σε παγκόσμια πρώτη, στο Φεστιβάλ Επταπυργίου  2022.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή