«Covid-19 stories»: Με λένε Πόπη…

9266 Views
«Covid-19 stories»: Με λένε Πόπη… «Covid-19 stories»: Με λένε Πόπη…

 



1. Θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένη και ευχαριστημένη από την ζωή μου αλλά δυστυχώς έχω ένα βάρος μέσα μου. Πίστευα ότι ο Θεός ήταν με το μέρος μου και όλα πια θα είναι ρόδινα στην ζωή μου. Ότι θα αλλάξει η ζωή μου μέχρι τα βαθιά μου γεράματα. Γελάστηκα.

 
Με λένε Πόπη…
.
Με λένε Πόπη. Καλλιόπη με βαφτίσανε, αλλά δεν άκουσα ποτέ το βαφτιστικό μου όνομα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μια ζωή Πόπη με φωνάζουνε. Είμαι Τοξότης στο ζώδιο, με ωροσκόπο που δεν τον γνωρίζω. Γεννήθηκα σε ένα χωριό της Καρδίτσας. Η οικογένεια μου φτωχή. Φτώχεια να δουν τα μάτια σας. Μια ντομάτα σε δέκα κομμάτια. Όχι σκέτη. Μαζί με κρεμμύδι. Μεγάλη πολυτέλεια, τι να σας πω. Ήμουν καλή μαθήτρια αλλά και καλή νοικοκυρά. Πρώτη στο σφουγγάρισμα. Ότι έπιανα στα χέρια μου έλαμπε. Δεν μπορείτε να φανταστείτε για τι νοικοκυρά μιλάμε. Πλακάκια, πατώματα, νεροχύτες, μπάνιο, όλα λάμπανε. Με το «χάρισμα» αυτό κατέληξα στην Αθήνα σε ένα σπίτι να κάνω την οικιακή βοηθό. Στου Νίκου του Στρατηγού που είχε γυναίκα την κυρά Ελένη. Στρατηγός με το όνομα. Τον τρέμανε και οι πέτρες.
 
Έβγαλα το δημοτικό, μετά πήγα 2 χρόνια στο Γυμνάσιο, αλλά μετά το σταμάτησα γιατί έπρεπε να δουλέψω. Να βοηθήσω την οικογένεια. Να φάμε κανένα κομμάτι ψωμί. Η μάνα μου ήταν έγκυος, ο πατέρας μου ήταν όλη την ημέρα στα χωράφια, τα αγόρια ο ένας στον στρατό και οι άλλοι στα καράβια, οι αδερφές μου μικρές. Δέκα αδέρφια ήμασταν. Όπως καταλαβαίνετε έπρεπε με κάποιο τρόπο να βοηθήσω την κατάσταση. Ο Στρατηγός λοιπόν που ερχότανε τα καλοκαίρια στο χωριό, ζήτησε από την μητέρα μου να με πάρουν στην Αθήνα εσώκλειστη για να κοιτάω την πεθερά του, την κυρά Μαρία. Τόση περιουσία που τους είχε δώσει δεν μπορούσαν να την πετάξουν στον δρόμο. Η μητέρα μου δεν ήθελε, αλλά η θεία μου η Φρόσω επέμενε ότι είναι για το καλό όλων μας, οπότε την έπεισε και είπε το μεγάλο ναι.
 
Είκοσι εννιά Αυγούστου αναχωρήσαμε για την πρωτεύουσα. Το θυμάμαι σαν τώρα. Ο πατέρας μου έλειπε στο χωράφι (ήμουν σίγουρη ότι πήγε επίτηδες για να μην με δει να φεύγω γιατί με αγαπούσε πολύ) ενώ η μητέρα μου προσπαθούσε να κρατήσει τα δάκρυα της για να μην την δω και μπήξω και εγώ τα κλάματα. Με την κοιλιά τούρλα μου κουνούσε το μαντήλι και μου έστελνε φιλιά, ενώ η θεία Φρόσω την αγκάλιαζε και της έδινε κουράγιο. «Θα ξαναγυρίσω μαμά. Θα ξαναγυρίσω και θα σας φέρω πολλά δώρα. Να με περιμένετε», φώναζα καθώς το αυτοκίνητο απομακρυνόταν και οι φιγούρες της θείας και της μητέρας μου σε λίγα λεπτά θα αποτελούσαν ανάμνηση.
 
2.Έβαλα το κεφάλι μέσα από το τζάμι του αυτοκινήτου και προσπάθησα να καθαρίσω με ένα χαρτομάντιλο το πρόσωπο μου. Τα δάκρυα και η σκόνη είχαν γίνει ένα. Έριξα μια ματιά στον καθρέφτη και τότε διαπίστωσα ότι η ζωή μου από και πέρα δεν θα ήταν η ίδια. Και δεν ήταν.
 
Ξημέρωσε και ήρθα στην Αθήνα. Συγκεκριμένα σε ένα αρχοντικό στην Δοϊράνης στην Καλλιθέα. Υπέροχο σπίτι. Σαν παλάτι. Με μεγάλες κρεβατοκάμαρες, με τεράστια μπάνια, με κήπο, μεγάλα δέντρα. Κάτι φοίνικες μέχρι εκεί πάνω. Τα έβλεπες και χάζευες. Γνώρισα και την κυρία Μαρία, την πεθερά του Στρατηγού. Μια ψηλή γυναίκα, γύρω στα 80 και μυαλό ξουράφι. Με συμπάθησε από την πρώτη στιγμή. «Ποπίτσα μου και Ποπίτσα μου», με είχε.
 
Περνούσα καλά. Ήταν όλα ωραία. Δεν το περίμενα να είναι τόσο ωραία όλα. Ένιωθα τυχερή που έφυγα από το χωριό και ήμουν στο σπίτι του Στρατηγού. Ένιωθα πολύ τυχερή. Ξέφυγα από την φτώχεια. Έτρωγα καλά, ντυνόμουν μοντέρνα και ακριβά. Σαν παιδί τους με είχαν. Είχα πάρει ένα παλτό που το έχω ακόμα και σήμερα. Πολύ ακριβό για την εποχή του. Όταν πήγα στο χωριό επίσκεψη μετά από πολλούς μήνες, τα κορίτσια της γειτονιάς δεν πιστεύανε αυτό που βλέπανε. Πιάνανε το παλτό και κοιτιόντουσαν. Είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό.
 
«Τυχερή Καλλιοπίτσα» μου λέγανε. Η Μαρίκα, η Ελισάβετ, η Λίτσα, η Μάχη, η Μπίκα, η Κατινίτσα, η Ρόϊδω του Αρχοντή. «Τυχερή που έφυγες από το βρωμοχώρι και είσαι εκεί στην πρωτεύουσα κυρά και αρχόντισσα. Έχεις όλα τα καλά του Θεού». «Ναι, είμαι τυχερή. Αλλά και ο τόπος μου είναι τόπος μου και τον αγαπώ»τις έλεγα. Δεν δείχνανε να συμφωνούνε, παρά μόνο πιάνανε το παλτό και το χαϊδεύανε.
 
Ήθελα να γυρίσω πίσω στο χωριό μου αλλά δεν γινόταν. Δεν υπήρχαν άλλες δουλειές εκεί εκτός από τα χωράφια. Αποφάσισα να πάω αποκλειστική νοσοκόμα  σε ένα δημόσιο νοσοκομείο για να μπορέσω να ορθοποδήσω μιας και από το αρχοντικό του Στρατηγού είχα σταματήσει. Δεν ήθελα να μείνω άλλο εκεί μέσα. Η κυρία Μαρία πικράθηκε πολύ που την άφησα αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Έπρεπε να κοιτάξω την ζωή μου.  Τα κατάφερα με την βοήθεια της αδερφής μου και ευτυχώς βρήκα έναν καλό άνθρωπο και παντρεύτηκα. Έκανα έναν γιο ίσα με εκεί πάνω. Μπασκετμπολίστας ήθελε να γίνει και πολιτικός. Και τα κατάφερε και τα δύο.
 
 
 
 
3. Πίστευα ότι ο Θεός ήταν με το μέρος μου και όλα πια θα είναι ρόδινα στην ζωή μου. Ότι θα αλλάξει η ζωή μου μέχρι τα βαθιά μου γεράματα. Γελάστηκα.Θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένη και ευχαριστημένη από την ζωή μου αλλά δυστυχώς έχω ένα βάρος μέσα μου .Το  κουβαλάω  από κορίτσι. Τόσα χρόνια ζω μια δεύτερη ζωή. Μια ζωή με χαμόγελο και μια με αντικαταθλιπτικά χάπια. Μια τα κόβω, μία τα αρχίζω. Μία λέω «δεν θα τα χρειαστώ ξανά», μετά όμως όταν το βάρος μου μεγαλώνει τα αναζητώ. Ολόκληρος αγώνας χωρίς αποτέλεσμα. Χωρίς νικητές. Μόνο χαμένους. Και ξανά μανά. Όμως σήμερα πήρα μια μεγάλη απόφαση!
 
Και να λοιπόν που είμαι πάλι εδώ για να σου κλείσω τα μάτια και να σε αποχαιρετήσω. Εσύ το ζήτησες και ο Στρατηγός με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι η πεθερά του θέλει να με δει πριν φύγει από την ζωή. Υποσχέθηκα ότι θα έρθω και ήρθα. Και βλέπω τον γαμπρό σου στο σαλόνι να σέρνεται από τον καναπέ στην πολυθρόνα και θέλω να φωνάξω με όλη μου την δύναμη: «Κάθαρμα Στρατηγέ μου έχεις καταστρέψει την ζωή. Είσαι η αιτία της κατάθλιψης μου. Είσαι η αιτία να μην κοιμάμαι τα βράδια και να νιώθω ενοχή και ντροπή για τον εαυτό μου».Και μετά να πετάξω τα χάπια και το βάρος από μέσα μου.
 
Απόψε θα τελειώσουν όλα. Το υποσχέθηκα στον εαυτό μου και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Θα κλείσω τα μάτια σου κυρία Μαρία αλλά πρώτα θέλω να σου πω ότι το κάθαρμα που βίασε το κορμί και την ψυχή μου θα τιμωρηθεί. Ξέρω ότι τα γνώριζες όλα αλλά δεν είχες την δύναμη να μιλήσεις. Ξέρω ότι βασανίστηκες πολύ για αυτό που κουβαλούσες μέσα σου. Αλλά μην στεναχωριέσαι. Απόψε θα λυτρωθούμε και οι δύο. Καλό ταξίδι και εύχομαι να μην ανταμώσετε εκεί πάνω…

.
«Covid-19 stories» -  Κάθε 13 του μηνός στις σελίδες του Kulturosupa.gr


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Ατενίζοντας τον χρόνο»: Μια ιστορία του Σ. Παρχαρίδη εμπνευσμένη από φωτογραφίες των Ελένη &. Παναγιώτη Σταθοπούλου.
«Ατενίζοντας τον χρόνο»: Μια ιστορία του Σ. Παρχαρίδη εμπνευσμένη από φωτογραφίες των Ελένη &. Παναγιώτη Σταθοπούλου.
με 0 Σχόλια 3638 Views

Όταν η πρώτη πέτρα ακούμπησε τη γη, για να γίνει θεμέλιο, που θα στέγαζε ζωές, όνειρα και ελπίδες, δεν φανταζόταν πως θα γινόταν σιωπηλός μάρτυρας μιας πορείας στην φθορά αλλά και την εξέλιξη, τη δημιουργία, τη ζωή. Μια πρωτότυπη #ιστορία γραμμένη από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη #ΣταύροςΠαρχαρίδης εμπνευσμένη από φωτογραφίες της συγγραφέας Ελένης Σταθοπούλου και του φωτογράφου Παναγιώτη Σταθόπουλου  για τη στήλη «ΕικόνεςΛέξεις» και την #Κουλτουρόσουπα.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή